En zijn schapen

Schrijfster Anna Blaman heeft hij uit haar lijden verlost, naar het schijnt. Euthanasie. Dat was begin jaren zestig heel gewoon. Een huisarts opereerde toen nog als een soort renaissancekunstenaar. Pillendraaier, sjamaan, sociaal werker, psychiater. En verlosser dus. Volgens Wikipedia zou Blaman bezweken zijn aan een hersenembolie, maar dat is natuurlijk de cover-up. Bovendien, 't een sluit ‘t ander niet uit.

Of mijn vader een goed arts was weet ik niet. Feit is dat ie een enorme praktijk had en razend populair was onder zijn patiënten. ‘Autoritair met oog voor de underdog,’ zogezegd. Een enkele keer mocht ik met hem mee op patiëntenvisite. Dat was bijzonder, omdat we nooit iets samen deden. Ik wachtte dan in de Rekord met stripboek af, terwijl hij de ene na de andere patiënt genas – of uit diens lijden verloste. Op weg naar de volgende vertelde hij wel eens over de zieken. Altijd met hart voor stakkers, sloebers en stumpers. Dan voelde ik me belangrijk want beroepsgeheim. En hield ik even van hem.

Mijn vader was tevens huisarts van zijn eigen gezin. Ook heel normaal in die dagen, maar toen ik in de puberteit kwam vond ik het onaangenaam door hem onderzocht te worden – alsof het om meer ging dan alleen een medische keuring. En als we griep kregen was het altijd maar afwachten of we niet uit ons lijden verlost zouden worden. Gelukkig was hij strenger tegen ons dan tegen zijn patiënten. Ziek zijn, dat was onzin eigenlijk.

De praktijk bezorgde hem hartkloppingen. Toen hij na 25 jaar stopte om zichzelf te degraderen tot GAK-arts, kreeg hij een king size kleuren tv-met-tiptoetsen aangeboden. Afscheidscadeau van dankbare patiënten. Niet gek voor een arts die alleen maar arts was geworden omdat zijn vader arts was. Onze huiskamer stond blauw van de Belinda’s toen het afscheidscommité zijn hand schudde. Dat verklaarde de vochtige ogen.

Ik hoop dat er ooit een Wikipediapagina over dokter Hannik opgetrokken wordt. Niet alleen omdat mijn vader zo’n betrokken arts was, maar vooral omdat ie gespecialiseerd was in het om zeep brengen van schrijvers. Dat dwingt bij mij respect af. En ja, de baby op de foto heeft mijn vaders ‘special treatment’ overleefd. Naar het schijnt.

De verlosser
Even een houtje in de mond klemmen...