Bonbon Merci Pur veroorzaakt happy brain damage

Ik kan mezelf zorgwekkend moeilijk herkennen in de mannelijke role-models van commercials. Cowboys die de hele dag op koeien jagen om 's avonds zwijgend hun filter te roken bij het kampvuur, zakenmannen die grijnzend plankgas geven in hun convertible turbo, sportleraren die kicken op de prikkeling van hun aftershave. Weinig raakvlakken met mijn leventje.

Toch voel ik me gevleid dat reclamemakers in ieder geval denken dat ik me met deze HE-men kan identificeren. De role-models voor vrouwen zijn heel wat minder flatteus: huissloven die trots zijn dat ze de juiste smeltjus gebruiken, modemiepen die de godganse dag volume in hun kapsel shampooën. Allemaal trutten.

Bovendien zijn het steevast vrouwen die ingehuurd worden om lullige, maar in principe unisex-producten te promoten. Ooit een man een incontinentieluier om zien doen? De vrouw is de lul. Een huiveringwekkend bewijs hoezeer het vrouwbeeld testosteron ontbeert, is de bonbonreclame van Merci Pur.

Parijs. Natuurlijk, Parijs. Ergens in een chique park is een nette kunstacademiestudente - voorgebleekte spijkerbroek, keurige haarband - aan het bijschnabbelen met een straatkrijttekening van de Mona Lisa. De tekening is af en ze besluit even pauze te nemen.

Komt een vrouw aanlopen van een jaar of 35 in mantelpakje plus design tasje. Een zakenvrouw. Maar geen chagrijnige bitch. Nee, dit is een Wereldvrouw die nog kan genieten. Ze kijkt naar de tekening, lacht even in zichzelf - alsof ze een verboden vrucht gaat plukken -, pakt spontaan een krijtje en tekent een onderlijf aan Da Vinci's portret vast. Een onderlijf! Hahaha!

Het meisje, dat gefascineerd op een krukje heeft toegekeken, moet ook lachen. Hahaha! Wat een gekkigheid allemaal! Zo'n momentopname is een Merci Pur waard. Ze biedt de zakenvrouw de bonbon aan, waarna ze samen doorlachen en ongetwijfeld nog uren over hun gekkigheid doorpraten. Op de achtergrond klinkt een - waarschijnlijk uit het Frans vertaald - liedje dat zelfs de fabrikant van Barbie te meuterig gevonden zou hebben - en dan hebben we het nog niet eens over het rammelrijm en de klemtónen:

Merci Pur, overal ben jij erbij
Jij bent zó spontaan en vrij
Jij bent romig, de énige echte
Overal ben jij erbij
Merci Pur ik geniet van het ogenblik
En ik ontdek je...stuk voor stuk

Een mannelijke voice-over sluit de unieke ontmoeting af met een filosofisch-cryptische opmerking: "Merci Pur, grootse chocolade opnieuw beleven."

Om echt de diepte in te gaan heb je een vent nodig. Waarschijnlijk vond het creatieve genie achter Merci Pur ook wel dat er een grens overschreden was. Want er bestaat nu een Merci Pur-versie met een Harleyrijdende meid die een verbaasde mannenyup (is-die-Harley-van-jou!?-blik) op een bonbon trakteert. Maar deze bikerlady mist de oliesmeer en vette haren om te overtuigen. Een fotomodel in disguise.

Misschien dat vrouwen helemaal niet moeten vermannelijken, maar dat mannen moeten vertrutten. Zie je het voor je: een conservatoriumstudent-in-tuinbroek die op zijn blokfluit speelt in een park. Een wat oudere zakenman houdt halt, glimlacht even in zichzelf, en begint dan spontaan een rondedansje voor de jongen te doen. Zomaar in zijn driedelig grijs! Wat een gekkigheid! Dat is een Merci Pur waard.