Randstad Uitbuitbureau

Twee mooie meiden van een jaar of 25 lopen een gebouw uit en maken hun fiets los.

Brunette: "Wat gaan jullie nu verder doen? IK heb een baan bij het Academisch Ziekenhuis."
Blondine: "Wat? Maar we hebben net vijf jaar gestudeerd!"
Brunette: "Nou, wat ga jij dan doen?"
Blondine: (triomfantelijk) "IK ga reizen. Eerst naar Amerika, dan naar Australië, dan naar Indonesië..."

De blondine fiets grijnzend weg en de brunette blijft bedremmeld achter. "Waar doet ze het van...?" prevelt ze. Het beeld wordt zwart en er verschijnen witte letters. Randstad Uitzendbureau.

Iedere sloeber die ooit achter een lopende band met tien miljoen kletterende limonadeflessen heeft gestaan zal bij dit spotje in hoongelach zijn uitgebarsten.

Feit 1: mooie meiden doen geen uitzendwerk.
Feit 2: van geen enkel uitzendbaantje kun je ooit een wereldreis bij elkaar sparen.
Feit 3: van uitzendwerk word je zo misantropisch dat je echt geen wereldreis wil maken.

Soit, propaganda kun je verwachten bij een organisatie die grossiert in gruwelbaantjes. Ik kaart het spotje slechts aan omdat 't deel uitmaakt van een drieluik waarin Randstad behalve sloebers ook werkgevers en eigen personeel paait. En da's een nieuwe strategie.

Die werkgevers zien eruit als twee pas afgestudeerde HEAO'ers. De één een vlotte jongen met snel pak en te lang haar, de ander een kalende zenuwpees met zorgelijke blik. Ze scheuren over de rijksweg en kissebissen over personeel voor hun eerste grote order. "Eindelijk gaan we geld verdienen!" kraait de vlotte jongen. "Ik zie het helemaal niet zitten," piekert de neuroot terug. "Hoe doen we dat met personeel? Straks is het onze enige order!" Uiteindelijk neemt de neuroot een beslissing en slaat af. Richting Randstad Uitzendbureau.

Eerst begreep ik niet wat Randstad met deze spot wilde. Geen ondernemer zal zich (willen) herkennen in deze wijfelende klojo's. En geen ondernemer zal naar aanleiding van een lullig spotje overgaan tot het ronselen van peperdure, ongemotiveerde uitzendsloebers. Toen drong het tot me door: de spot is helemaal niet bedoeld voor werkgevers, maar voor uitzendkrachten. Voor naïeve, jonge knullen die affiniteit hebben met klojo's. Zij gaan nu onbewust denken dat hun baas ook zo'n toffe peer is in plaats van de chagarijnige sadist die je in elke fabriekshal aantreft. De Baas is een Kameraad geworden.

De spot voor eigen personeel is minstens zo verraderlijk. Een bloedmooie brunette en bloedmooie blondine zitten in een grand café. De blondine kwebbelt over haar werk, de brunette luistert vol ontzag. Begrijpelijk, want de blondine heeft vaak contact met belangrijke mensen. Platenbobo's, fotostudiodirecteuren, ga zo maar door. "Nee," glundert ze, "ik zit niet alleen maar achter mijn bureau hoor!" Hoe haar dynamische baan heet? 'Intercedent (M/V) bij Randstad'.

Wat ze niet vertelt is dat je voor dit luizebaantje een bloedmooie meid (blondine/brunette) moet zijn. Als jij, hunkerend naar de glamoureuze sfeer in het spotje, bij Randstad aanklopt met je hazegebit en acnevoorhoofd, blijkt de vacature toevallig net ingevuld. Wel hebben ze nog een andere moordbaan voor je liggen - ook heel dynamisch. En zo sta je diezelfde nacht nog achter een lopende band met tien miljoen kletterende limonadeflessen. Want dat is de enige echte baan die ze bij Randstad hebben.