Poppen perverteren kinderziel

Gegarandeerd dat als ik ooit kinderen krijg, het allemaal dochters worden. Dat lijkt leuk - een stuk of acht brutale meiden met dezelfde grijns als hun vader. Maar dan. De opvoeding en zo. Kinderen schijnen een role-model nodig te hebben.

Normaal gesproken is dat een van de ouders, maar mijn vrouw is er dan allang vandoor met een geile Italiaan en mijzelf nemen ze natuurlijk niet serieus. Gelukkig zit de televisie vol commercials waaraan ze hun vrouw-zijn kunnen ijken. Ik heb een decemberweekje speelgoedreclames gescand en stuitte op twee uitersten: Barbie en Baby Born.

Barbie, Barbie, Barbie... Dat is toch dat hoog-arische leeghoofd zonder tepels? Ik dacht dat ze die al lang uit de handel genomen hadden (wat moet zo'n wicht in onze multiraciale rat race...). Niets daarvan: Barbie zet haar luilekkerleventje doodgemoedereerd voort in de commercials van Matell. Ze woont tegenwoordig in een enorm plastic roze huis met eindeloze garderobe en speelt met een orca in haar zwembad. Ze tortelt nog steeds met Ken, de castraat met plakkapsel, en kamt iedere dag de manen van haar hoog-arische paard.

Wat opvalt aan Barbie is haar lethargie. Kon ze dertig jaar geleden nog doorgaan voor een 'Southern Belle', de dromerige dochter van een plantagehouder, nu moet ze een verwend nest uit Beverly Hills voorstellen. Maar juist verwende nesten gaan nog wel eens naar een coke-feest of rijden hun four wheel drive in de prak. Die DOEN wat.

Zo niet Barbie. Barbie loopt de hele dag te mijmeren. Okee, een leven zonder tepels of kut is knap saai, maar dat kan die apathie nooit helemaal verklaren. Nee, Barbie vertoont eerder symptomen van een stille drinker. Nipjes sherry in de eindeloze klerenkast... Zou Barbie 'Sherry Barbie' zijn geworden? Dan is haar stille glimlach misschien een subtiele waarschuwing aan onze dochters: 'Pak die Melkert-baan anders wacht je een bloedeloos, aseksueel bestaan'.

Haaks op Barbie's sherryroes staat het rauwe realisme van Baby Born, een realistische babypop van Zapf. Razend populair om moederinstincten in dochters te testen. Baby Born is namelijk net zo lelijk als een echte baby, met dezelfde rimpelkont en dezelfde dichtgeslagen ogen. Baby Born kan ook dezelfde lelijke dingen doen, zo zien we in de commercial. "Baby Born, kom huil nu toch niet," klinkt een liedje terwijl er kraanwater uit zijn ogen gutst.

Een vierjarig actricetje met gefixeerde glimlach scheurt een zakje Zapfhavermout open, klopt er een papje van, en duwt een lepel in Baby Borns mondje. "Hm, wat lekker!" klinkt het liedje geruststellend. Maar direct nadat Baby Born het goedje heeft 'ingeslikt' moet het meisje een po onder zijn kont schuiven, want er spuit kunstdiarree uit: zelfs Baby Borns stofwisseling is als die van een echte baby.

Het spotje is zo gemonteerd dat het lijkt alsof het meisje Baby Born zijn eigen diarree voert, of ze een nervous breakdown heeft gekregen en de baby mishandelt. Sporen van voedselvergiftiging en slaag zijn ook merkbaar bij Baby Doe - Baby Borns alter ego - die "Uche! Uche! Uche!" zegt als je op zijn rug klopt en die over zijn hele lichaam rode plekken vertoont. Heel realistisch.

Te realistisch. Zapf wil onze dochters iedere illusie ontnemen dat opvoeding ook nog leuk of romantisch zou kunnen zijn. Ze hebben hun gerimpelde alien zelfs van rudimentaire geslachtsdelen voorzien. Met deze Baby Porn tussen de lakens zal onze meiden iedere lust tot koestering vergaan.

Als bezorgd vader-in-spe wil ik ageren tegen doempoppen als Sherry Barbie en Baby Porn. Wanneer straks Baby Puke (kan echt braken) en Baby Yell (met een ingebouwde drein van 100 watt) op de markt komen, en Matell terugslaat met Prozac Barbie, ga ik mezelf opwerpen als role model. Mijn drankgedrag is in ieder geval eerlijk en luidruchtig, en met wat spelletjes in bad kan ik mijn dochters alle biologische wonderen van het menszijn bijbrengen. Gegarandeerd dat ze ooit nog eens een speelgoedpop naar mij gaan modelleren.