Motormagazine Bigtwin is ode aan smakeloosheid

Terwijl andere pubers Vanessa boven hun bed hadden hangen, pronkte bij mij een poster van de Harley-Davidson Low Rider. Laag zadel, dikke tank, lange voorvork; de Low Rider was het geilste wat ik ooit gezien had.

Maar zoals dat gaat bij volmaakte liefdes, ze was veel te duur. Dus behielp ik me met een roestig Hondaatje dat ik met zelfgeplakt zadeltje en verbogen uitlaten een Easy Riderlook gaf. Ze was afstotelijk, maar ik hield van haar en heb er jaren trots mee rondgereden. Nu, 21 winters na de eerste flirt, kan ik me eindelijk een H D Low Rider veroorloven. Maar onbezorgd genieten doe ik niet: sinds ik motorblad Bigtwin lees heb ik zo mijn twijfels of ik wel biker wil worden.

'Bikermagazine' luidt de ondertitel. Wat bikers zijn? Als Bigtwin-abonnee weet ik daar alles van. De biker is een reactie op de devaluatie van de HD rijder. Kon je vroeger alleen Harley rijden als je ook kon sleutelen, moderne Harley's zijn technisch zo goed dat iedere yup met twee linkerhanden ermee kan patsen.

Dit Rob de Nijs-effect is een doorn in het oog van de gewone jongens die zich nooit zo'n nieuw ding kunnen permitteren. Ze proberen zich zo veel mogelijk af te zetten tegen de rijkeluispikkies; laten een wilde baard staan, houden op met flossen en dragen 's nachts een zonnebril. Ze gaan prat op technische kennis, eigengereidheid en kameraadschap. Bikers zijn moderne Indianen.

Tenminste, zo zien de bikers zichzelf graag. Maar hoe is de Bigtwin-biker in werkelijkheid? Om te beginnen heeft hij de smaak van een dertienjarige hardrocker. De motoren in Bigtwin zijn vakkundig in elkaar geschroefd met zelfgemaakte onderdelen, maar zien eruit als een uitgenieste Meat Loaf lp: tanks met sissende cobra's, koplampen met alien ogen, paardenzadels met ingeklopte vikingkoppen ('zelfs in stationaire toestand ziet de roodoranje machine eruit als een roofdier in aanvalshouding').

Verder is de biker verslaafd aan de tattooshop. Daar laat hij zijn kaalgeschoren rug volkliederen met een collage van Karl May, Easy Rider en Loch Ness zodat hij in de Bigtwinrubriek kan laten zien hoe occultureel hij is.

Echt pijnlijk is de ontmaskering in lifestylerubriek On the road. Op deze foto's van biker-treffens kun je precies zien hoe bikers individualisme en kameraadschap interpreteren: de eigengereide Indianen lopen allemaal in precies dezelfde spijkerbroek / leren vest / leren jack / houthakkershemd-outfit ongein te trappen met bier, opblaaspoppen en blote achterwerken. Padvinders zonder Akela.

Voor mij zijn de enige ware bikers de jongens die de fotorubriek 'Show your bike' vullen. Dit zijn geen blitse choppers, maar low budget Japgedrochten met Quasimodotanks en softenonstuurtjes, te lelijk om pizza mee te bestellen maar druipend van het enthousiasme. Deze jongens missen het technisch inzicht voor een oude Harley en zijn te verlegen voor een motorclub. Individualisten met een hart. Ik ga vandaag nog een poster van mijn oude Hondaatje boven mijn bed hangen.