Royaltymagazine Vorsten zoomt in op lulkoekdetails

Ieder mens heeft recht op zijn 20 minuten roem. En ieder mens weet dat-ie die nooit zal krijgen. Daarom dromen we stiekem over dat Andere Leven als popartiest, filmster of schrijver. Of dictator. Mij persoonlijk lijkt het fantastisch om als onverlicht despoot opnieuw lijfstraffen in te voeren en mijn portret op iedere straathoek te laten ophangen.

Wat ik niet begrijp is dat er mensen bestaan die vorst zouden willen zijn. Vorsten zijn saai. Vorsten rijden in koetsjes en geven handjes, vorsten neuken nooit en hebben geen mening. Vorsten zitten vastgesnoerd in een prehistorische etiquette. Of is er hoop? Lees Vorsten.

Vorsten zit in zo'n plastic verpakking die je bij seksblaadjes verwacht. Zou de uitgever bang zijn dat we het in de kiosk doorbladeren op zoek naar sexy foto's van prinses Christina? Feit is dat zo'n plastiekje nieuwsgierig maakt. Dat geldt ook voor de afwezigheid van advertenties. Het is een raadsel hoe deze full color glossy gefinancierd wordt. Ik vermoed dat er een fout BV-tje van Bernhard achter zit en dat de hoofdredactrice door de BVD geronseld wordt.

Want deze Mirjam Spiering, onlangs te gast in een ontbijtshow, is een koud kreng dat naar Oranjebloed hunkert. Als een barracuda waakt ze over de koninklijke etiquette en de 'juiste toon' van haar blad. In haar Vorsten geen interviews met bastaardkinderen van Bernhard. Spiering grossiert in kille sprookjes.

Of beter gezegd, in vacuümschrijven. 'Beatrix brengt lente in Salland en Twente', een verslag van een koninklijk bezoek, is tot aan de nok toe gevuld met lulkoekdetails over historische weefgetouwen, klederdrachtpoppen, het koninklijk menu (kunnen Vorstenlezers thuis nabakken: schapevoet-champignons met speltgraansalade), Beatrix' hoed, jurk, schoenen, sjaal, kousen en wie Beatrix een handje gaf en wie een complimentje. Adembenemend.

Beatrix mag dan een dankbaar onderwerp zijn voor Spiering omdat ze zo 'in control' is, steeds lastiger wordt het om nietszeggend over Willem-Alexander te schrijven. 'Willem-Alexander verovert het hart van de Brazilianen' kopt een verslag van zijn eerste buitenlandse reis zonder pap en mam naar Brazilië.

Uit de krant weten we dat hij iedere protocol aan zijn laars lapte en de sloppenwijken indook om de lijmsnuivende jeugd muziekinstrumenten aan te smeren en AIDS-kinderen te knuffelen. Vorsten omschrijft PWA's bulldozerdiplomatie stijfjes als 'De rol van weldoener is de Kroonprins op het lijf geschreven'.

Er zijn enkele geluiden in Vorsten die duiden op echt leven. Een stukje over de lintjesregen wordt cynisch 'Ook last van een jeukend knoopsgat?' getiteld. En bijna spannend is een achtergrondverhaal waarin een kolonel uit de school klapt over een bijna-mislukte plechtigheid in voormalig Joegoslavië (Koningin Juliana moest zonder krans een krans leggen bij monument!). Opmaatjes voor een redactionele revolutie?

Spiering zal het niet meemaken. Ze zal de hand aan haar zelf slaan zodra PWA de troon bestijgt. Want PWA is te Hollandsch is om ooit haar soort vorst te kunnen worden. Zie hem staan op de foto's in Brazilië, in bermuda met grote blonde poten en een veel te gezonde kaaskop: een jongen die de Elfstedentochten rijdt maar de stijl mist voor twintig minuten roem.