Paramagazine Paravisie lacht om eigen para

Ik schreeuw 't niet graag van de daken maar het is waar: ik ben paranormaal. Als ik aan iemand zit te denken, belt die geheid op. Als Uri Geller lepels op TV buigt, mol ik mijn bestekbak. Een hele verantwoordelijkheid, zo'n gave. Ik ben daarom ooit parapsychologie gaan studeren. Maar dat was niets voor mij.

In plaats van dat we spoken gingen oproepen, moesten we statistieken uitrekenen. Daaruit bleek dat iedereen - en ik in het bijzonder - ontzettend normaal was. Maar ik laat het er niet bij zitten. Ik zal iets paranormaals hebben. Ik ga mezelf ontdekken in Paravisie, Neerlands bovennatuurlijkste magazine.

Twaalfeneenhalf jaar jong is Paravisie. Da's even oud als Michel die in de rubriek 'Jong en paranormaal' geïnterviewd wordt. Michel ziet al vanaf zijn zevende twee mannenspoken die 's avonds bij hem op bed komen zitten. Hij vertelt het liever niet aan klasgenootjes omdat die het toch niet begrijpen (of hem aangeven als incestslachtoffer), en wil later toch 'automonteur worden en rijk zijn'. Heel inspirerend, zulk gedreven talent.

Opvallend aan Paravisie is haar hoge concentratie New Age, type Kruidvatfolder. Schoonheidsspecialist Ellen bijvoorbeeld prakkezeert over het fenomeen voetenbad in 'de Haushka filosofie'. 'Mensen denken veel na', meent ze, 'en een voetenbad brengt de aandacht naar beneden. Dat brengt je lichaam weer in balans.' Heel fijn Ellen, maar niet bijster para.

Patiënt Gabor beweert in 'De boodschap van kanker' dat hij de ziekte heeft gekregen omdat hij dat wilde. 'Ik kan nu eindelijk uiten wie ik in wezen ben', zegt hij opgelucht. Zijn belangrijkste paranormale ontdekking was discotheek IT, die volgens hem 'iets spiritueels' heeft. Coming out als bovennatuurlijke happening.

Met New Age kan ik nog leven, maar humor in een para-blad gaat echt niet. En Paravisie grolt erop los. 'Dinky verschijnt in polen van tapijt!' gaat een Story-achtig stukje over het overleden hondje van echtpaar Bol uit Apeldoorn. Op de foto's zien we koffievlekken in het kamerbreed waar je met een beetje goede wil het gelaat van Jezus in kan ontdekken maar geen ruwharige tekkel. 'Niet weg te stofzuigen!' schatert Paravisie en Dinky draait zich om in zijn hoogpolig graf.

Ook bedenkelijk is 'De aap met de grote voeten', over Bigfoot, een neef van de verschrikkelijke sneeuwman die door de Amerikaanse wouden kuiert. Ongetwijfeld een evolutionair unicum maar net zo weinig para als Hanneke Groenteman. Paravisie probeert het krom te breien met een mystiek verhaal van een dame die beweert een Bigfoot te hebben neergeschoten: 'In plaats van dood te blijven liggen, loste de Bigfoot op in een lichtstraal en verdween.' Straks gaat het monster van Loch Ness lepels buigen om toeristen te lokken.

Ik vertrouw ze voor geen cent, die ParaViezers. Volgens mij zitten ze zich een beroerte te lachen om ons uitverkorenen. 'Welbeschouwd is alles een wonder, het heelal, de aarde, het leven daarop', brabbelt de hoofdredacteur in zijn column. Met deze gedachtengang krijg je zo'n inflatie van het paranormale dat straks iedereen para is. En dan ga ik met statistieken bewijzen hoe normaal ik ben.