Ouderenmagazine Plus exploiteert lobotomie

Vroeger leek het me geinig om mijn pasfoto boven mijn column te hebben. Zoéén met pijp-in-de-mond, opgetrokken wenkbrauw en 'interessante vraag die u daar stelt' blik. Maar naarmate de jaren verstrijken word ik steeds blijer met de anonimiteit. Want ik begin een ouwe lul te worden. Een gefrustreerde ouwe lul: ik krijg inhammen in mijn commandocoupe en roofbouwwallen onder mijn ogen, en ik ben nog steeds niet getrouwd met een hitsige Spaanse danseres.

Als het zo doorgaat ben ik over tien jaar een zure bejaarde die de zusters van het tehuis voor hoer uitscheidt en expres in zijn broek piest als hij te weinig toetje krijgt. Het enige wat me dan nog bezighoudt is hoe ik mijn familie kan onterven en mijn kamergenoot kan vergiftigen. Een ding is zeker: seniorenblad Plus hoef ik niet te lezen.

Op de cover prijkt de grijns van Jeroen Krabbé. Jeroen Krabbé?! Is die bejaard tegenwoordig? Nou nee. Plus mag flirten met de + van 65, het noemt zichzelf 'een maandblad voor de actieve 5O-plusser'. Voor would be bejaarden dus.

Nu zou je denken dat 50-plussers willen lezen over andere 50-plussers, Plus ziet dat anders. In de rubriek 'Lief en leed' laat het tijdschrift vaklui babbelen over hun métier. Maar tandarts Harry, gepromoveerd op amalgaam ('De patiënt is veel mondiger geworden') is pas 46 lentes, terwijl collega Veronique ('Mijn eerste gaatje boren vond ik heel spannend') de 25 nog niet gepasseerd is. Deze snotneuzen horen helemaal niet in een actief ouwelullenblad!

Actief of niet, Plus denkt dat 50-plussers vooral verschrikkelijk saai zijn. En dat ze van saaie culturele dingen houden, liefst oude saaie culturele dingen. Daarom gedetailleerde reisreportages over Scandinavische musea ('Je blijft je verwonderen in Stockholm!') en de Via Roma ('Velen putten hun kennis van de Romeinen uit Asterix'), zo saai dat Ontdek je Plekje er een woeste survival bij lijkt.

Voor actieve vijftigers die 't liefst op hun gat zitten heeft Plus een vier pagina's lange culinaire rubriek ingeruimd met alle ins en outs van theedrinken, compleet met regels. Vooral nummer drie is leerzaam: 'Schenk kokend water in een pot en laat de thee 3-5 minuten trekken op een theelichtje of onder een theemuts.' Pure horror.

Enige lichtpuntje van Plus zijn de reclames. De adverteerders azen namelijk als gieren op het geestelijk en lichamelijk verval van de lezers. Svensson, volgens zichzelf 'het gezondste postorderbedrijf in Europa', lokt ze met een geheugenpil oftewel aspirientje ('Waar heb ik mijn sleutels gelegd?') en een infrarode pijnverzachter oftewel douchekop ('Wetenschappelijk bewezen!').

Het zijn aanwijzingen dat Plus ooit als hardcore bejaardenblad begonnen is. Toen het blad merkte dat het gros van de abonnees overleed vóór het overmaken van de acceptgiro, is de leeftijdsgrens ijlings teruggeschroefd naar 50 jaar. In de roes van deze geniale verkoopstrategie is verzuimd het peil aan te passen.

Plus leest als een 'Senielen Special' van Libelle of de Kampioen. Het enige verschil zijn de foto's: de columnisten worden zo uitgelicht dat ze tien jaar ouder lijken. Dat heb ik niet meer nodig.