Unindentified inwendig onderzoek wordt syndroom

De Westerse Wereld begint schoorvoetend in de gaten te krijgen dat er iets in de lucht hangt. Steeds vaker worden Unidentified Flying Objects (UFO's) geregistreerd die vanwege hun wendbaarheid, snelheid en geruisloosheid onmogelijk aardse ontwerpen kunnen zijn. Bovendien worden er, na decennia zwijgplicht, geruchten over gecrashte schotels met lijken van aliens door getuigen uit het leger en de FBI bevestigd.

De opeenstapeling van gegevens ten spijt heeft geen enkele overheid - op de Belgische na - de moed gehad om het bestaan van UFO's te erkennen.

Wie de nodige scepsis tegen Vreemde Vliegende Gevallen koestert zal de laatste UFO-trend wel helemaal hilarisch vinden: ontvoeringen. Steeds meer mensen beweren dat ze door kleine, plasserloze grijze mannetjes met grote ogen (een soort intergalactische Tom Poezen) uit hun slaap gehaald worden en verlamd naar een ruimteschip 'opgestraald' worden.

Daar belanden ze in een ziekenzaal met tientallen andere slachtoffers om op een operatietafel een uitgebreid, soms pijnlijk fysiologisch onderzoek te ondergaan. Met name de genitaliën krijgen de aandacht: soms worden de slachtoffers bevrucht of wordt sperma afgetapt. Ook worden objecten geïmplanteerd. Na afloop worden de slachtoffers teruggestraald en lijden ze aan geheugenverlies.

Toen ik voor het eerst van dit fenomeen hoorde, leek het me lulkoek à la RTL5's Sightings. Ik begin echter in te binden nu ik boeken over de ontvoeringen gelezen heb van twee Amerikaanse academici: David Jacobs, doctor in de historie, en John E. Mack, een gerenommeerd hoogleraar psychiatrie aan de Harvard Medical School.

Beiden hebben UFO-slachtoffers onder hynose onderzocht en kwamen tot de conclusie dat hun cliënten noch fantaseerden, noch hysterisch waren, noch psychotische waanbeelden hadden, noch op publiciteit uit waren. Hun trauma's moesten, hoe ongelofelijk ook, gebaseerd zijn op werkelijke ervaringen.

Natuurlijk zijn de conclusies van deze geleerden geen sluitend bewijs voor het bestaan van intergallactische ontvoeringen - er hebben zich wel beroemdere profs laten meeslepen door een overmaat aan fantasie. Overtuigender zijn de verslagen van de slachtoffers zelf. Die lezen bijna saai. Ze zijn homogeen tot in de meest complexe details (let wel: ze zijn opgetekend in een tijd dat ze door de media genegeerd werden) en opvallend onsensationeel. Ze lijken blauwdrukken van de systematisch-routineuze proeven die onze wetenschap op dieren uitvoert.

Het argument dat de therapeut de gehypnotiseerde patiënt onbewust heeft beïnvloed moet weliswaar serieus genomen worden, maar verklaart niet waarom sommige slachtoffers zich de ontvoeringen ook zonder hypnose kunnen herinneren. Bovendien bestaan er fysieke aanwijzingen die de verhalen onderbouwen: onverklaarbare, nieuwe littekens, vreemde stukjes metaal onder de huid, verdwenen foetussen zonder miskraam of abortus.

Als we, nuchtere Hollanders die we zijn, ervan uitgaan dat het hier om typisch Amerikaans escapisme draait (waarom worden er nooit inwoners uit Sneek opgebeamd?) blijft de vraag wie er baat bij zo'n hype heeft. De slachtoffers zelf lijden overduidelijk onder hun 'fantasie' en als commercieel onderwerp zijn de ontvoeringen bepaald niet aantrekkelijk: Hollywood hoort liever New Age verhaaltjes over E.T.'s die onze planeet komen redden van ecologische zelfdestructie, of over kwaadaardige Body Snatchers die van Clinton een communist proberen te maken.

Hoe dan ook, het is dom om serieuze verhalen van serieuze mensen te negeren alleen omdat het onderwerp te heavy is voor gezond verstand. En och, een wijd verbeid geloof in de ontvoeringen biedt tenminste één groot voordeel: ongestraft vreemdgaan. Als je 's morgens na een zware voospartij thuiskomt en je partner verontwaardigd informeert waar je geweest bent, antwoord je: "Ik weet het niet precies, maar volgens mij ben ik door aliens geneukt in een vliegende schotel..." Hierop zal je partner je begripvol troosten.