columns over tv titels

Ludieke show met Ron Boszhard gaat over lijken

Mijn leven is tot op de seconde georganiseerd. ledere avond maak ik een lijstje van dingen die ik de volgende dag moet doen en als 't goed is zijn die dingen dan aan het eind van die dag allemaal doorgestreept. Sterker nog, als ik ook dingen heb gedaan die ik niet van plan was te doen mag ik die alsnog op het lijstje zetten en gelijk doorstrepen.

Slechts éénmaal in mijn leven heb ik iets spontaans gedaan: direct vanuit de kroeg met vier vrienden in een doorgeroeste Kadett naar Parijs gescheurd. Daar aangekomen, katerig en oververmoeid, hadden we geen idee wat te doen. We hebben aan een biertje genipt in een neonverlicht café en een tukje gedaan in de Kadett. Toen weer naar Nederland teruggereden. Stelde niets voor, maar door de spontaniteit voelde het als een wild avontuur. Presentator Ron Boszhard maakt misbruik van deze kick in Pluk de Dag (donderdag TROS).

Let op een gele bus. Hij staat elke week op een markt ergens in Nederland. Bij de bus hoort Ron Boszhard. Ron is lolbroek. Bekkentrekkend als Mr Bean flitst hij langs in de leader, dan weer hangend aan een parachute, dan weer roeiend bij de Marine. Ron struint markten af om nietsvermoedende zielen te ronselen voor een spontaan avontuur met onbekende bestemming. En pas op, want Ron is een aanhouder. "Joh, die zieke moeder kan best een dagje alleen blijven," grapt hij dreigend.

Zes gezellige Brabo's weet hij in te palmen. "Lijkt me gezellig!" glunderen ze. Ze mogen even naar huis bellen en worden dan de bus ingeladen richting Ardennen. Voor een survivaltocht. "Zijn we er klaar voor!!??" brult Boszhard. De Brabo's kijken hem vragend aan. In de Ardennen krijgen ze een guerillapak aan, een blinddoek voor en worden ze per jeep de bossen ingereden. Daar moeten ze hup hup een Indiana Jonesbrug overklauteren, de jeep door een modderrivier duwen en aan kabels heuvels afroetsjen. En bovenal: lol maken.

Ron Boszhard is zo'n presentator die spontaniteit veinst om spontaniteit bij anderen af te dwingen. Hij is niet geïnteresseerd in zijn gasten, walst over ze heen, trekt gekke bekken in de camera als ze hun hoogtevrees opbiechten. Maar het mooie is dat ondanks Boszhard en de krampachtige opzet van het programma, het plezier van de deelnemers afstraalt.

Ze genieten van hun spontane lef, van de overwinning op hun fobietjes. Ik krijg bijna zin om mee te gaan, al was het alleen maar om Boszhard in een ravijn te sodemieteren. "Als ik mezelf op de markt tegenkom, ga ik niet mee hoor!" grapt hij quasi bibberend op de Indiana Jones-brug. Maar we weten allang dat Boszhard de kloten mist om ooit een dag werkelijk te plukken.