columns over tv titels

Antony Hopkins staart leeuwin weg

De KRO zendt op woensdagavond een BBC-serie uit waarin filmsterren geconfronteerd worden met wilde dieren: In the Wild. Goed idee, want in iedere filmster schuilt wel iets van een roofdier. Bij Jack Nicholson is het een slang, bij Sharon Stone een bidsprinkhaan, bij Clint Eastwood een adelaar.

Alleen bij Anthony Hopkins is het onduidelijk. Zijn stiff upperlip associeer je niet bepaald met een brullende vleeseter, maar wie hem in The Silence of the Lambs heeft gezien als kannibalistische psychiater Hannibal Lector weet dat Hopkins moordlust uit kan stralen. Sterker nog, zijn koude blik en grijns zijn angstaanjagender dan welk roofdier ook - het is moordlust zoals je die alleen bij mensen aantreft. De BBC zag echter een leeuw in Hopkins en stuurde hem op safari. Arme beesten.

Afrika, Tanzania, 30 graden in de savanne. Hopkins loopt gutsend van het zweet met de inlandse gids door het struikgewas. "Hou je het vol?" vraagt de gids. "Het is net midje zomer in Londen!" lacht Hopkins. Deze Englishman abroad laat zich niet kennen en begint ijverig op een uitgedroogde wortel te zuigen waar volgens de gids veel vitamine C in zit.

Voor de juiste moraal gaan ze op bezoek bij de Masaï, een volk van veehoeders dat regelmatig met leeuwen slaags raakt. "We zijn pas volwassen als we een leeuw hebben gedood," zegt de leider en laat een enorm litteken zien.

Hopkins is onder de indruk en vertrekt naar een vulkaankrater waar de grootste leeuwen ter wereld leven. Vanuit de landrover kijkt hij toe hoe een leeuwin een buffel bespringt en met tien vriendinnen aan stukken rijt. Gruwelijk, maar te verwachten van de koning der wildernis. Nobele wreedheid zogezegd.

De link met Hannibal Lector wordt pas duidelijk als een welpje door zijn vader gedood wordt: moeder leeuw begint het, samen met de rest van haar kroost, op te eten en even later zien we een welpje triomfantelijk met de kop van zijn broertje rondsjouwen. "Misschien is de leeuw niet zo nobel als hij lijkt," merkt Hopkins cynische grijnzend op als ze de krater uitrijden.

Tijd voor een confrontatie. Ze gaan terug de savanne in. Te voet. In de savanne zijn minder leeuwen, maar hebben ze meer honger. Na uren spoorzoeken stuiten ze op een leeuwin. "Rustig blijven, traag lopen. En vooral niet aanstaren," waarschuwt de gids. De leeuwin laat zich niet zo gemakkelijk belazeren. Ze spant haar spieren en fixeert haar blik op Hopkins, klaar om hem te bespringen.

Maar Hopkins staart net zo hard terug. En dan ziet de leeuwin wat wij in de bioscoop gezien hebben: de moordlust van Hannibal Lector. Ze aarzelt, verstijft, en kiest jankend het hazepad. Misschien schuilt er in ieder roofdier wel een angstig acteur.