columns over tv titels

De Britse censuur zelf onder de loep

In het kader van 'Forbidden Weekend' zond de BBC vorige week programma's uit over de Britse censuur. Aan het woord kwamen de scherprechters zelf (die overigens aanmerkelijk minder puriteins bleken dan verwacht), kinderen die last hadden van de griezelfilms die ze op video hadden gezien, en regisseurs wier kunstwerken ten prooi waren gevallen aan de botte bijl van de censuur.

Ook de Britse seksfilm kwam aan bod in het overzicht 'Doing rude things'. Haar geschiedenis is een zwarte bladzijde in de emancipatie van de Brit: ze werd zozeer afgeknepen dat ze godbetert in comedy muteerde.

De eerste Britse blootfilms stammen uit de jaren vijftig. Het waren truttige nudistenfilms, vol wandelende bloteriken die op een zo onerotisch mogelijke manier in beeld werden gebracht - propagandamateriaal voor vrije & blije nudistenkolonies. Natuurlijk corrumpeerde het genre al snel, en werden de dames geïnstrueerd om balspelen te doen waarbij de borstpartij goed in beweging kwam.

Echt opwindend waren de nudistenfilms niet en het genre stierf uit toen in de jaren zestig de echte softseks opkwam. Niet dat je daar veel in zag — softpornoster Pamela Green moest zelfs een speciale manier van lopen ontwikkelen om te voorkomen dat haar vagina in beeld kwam — maar 'The Window Dresser', waarin Pamela geheel nakend verscheen, was toch wel zo shocking dat de autoriteiten de rolprent in '64 voor de rechter sleepten. Deze liet de film aan een jury zien, die hem daarna nog tweemaal opnieuw wilde bekijken. "Case dismissed!" was het oordeel van de rechter. "And I'll buy a copy for my son."

Halverwege het decennium brak de softporno echt door. Het waren stuk voor stuk melige comedies omdat, in tegenstelling tot de rest van Europa, de censuur in Groot-Brittannië alle geile scènes aan flarden sneed waardoor alleen de kolder overbleef. "Which," aldus de commentator, "was more a reflection of our sexlife than of our sense of humour."

De ongecensureerde versies werden aan het vasteland verkocht, waar men er vrijzinniger opvattingen op nahield. Deze achterstand in seksuele expressie zou lange tijd aanhouden: toen de softporno in Europa volledig had afgedaan omdat hardcore veel succesvoller bleek, zat men in Engeland nog steeds naar Pamela Green te gluren.

Leuk hoor, lachen om die preuts wippende sixties-hippies. Maar eigenlijk is de arrogantie niet gepast, want seksfilms zijn in Engeland nog steeds taboe. Dat blijkt alleen al uit de presentatie van 'Doing rude things': uitgesproken ironisch, dus eigenlijk nog vol collectief ongemak met het onderwerp. Verder mogen op de Britse televisie nog steeds geen pikken in beeld worden gebracht en worden woorden als 'penis' door piepjes vervangen. Maar misschien moeten de Britten trots zijn op hun censuur; ze hebben er hun gevoel voor humor enorm door kunnen ontwikkelen<