columns over tv titels

Oudjes gedwongen op cruise in Voor Elkaar

Vroeger ging er nooit iemand met vakantie. Vroeger moest iedereen 365 dagen per jaar doorsloven. Dat was heel normaal en een goede zaak. Maar sinds de Wederopbouw moeten we opeens allemaal drie weken per jaar de hort op. Naar oorden waar ze geen behoorlijk Nederlands spreken, waar je portemonnee gerold wordt, waar je spuitpoep oploopt. Kost bakken met stress en geld.

Gelukkig zijn er nog Nederlanders die 365 dagen per jaar doorwerken. Rechtgeaarde calvinisten die geen heil zien in vakantie. Patriotten die ons land groot maken. En juist zij worden genaaid in het programma 'Voor Elkaar' van de AVRO. Presentator Bas Westerweel stuurt ze drie dagen op vakantie terwijl hij hun werk overneemt. Zogenaamd.

Slachtoffers deze week zijn Henk en Geesje. Ze runnen een kruidenier in dorpje Odoorn. Lopen al tegen de zeventig, maar weten van geen ophouden. Nooit een dag vakantie. Zoon Harm, veertiger en nog steeds inwonend, kwam op het lumineuze idee om de zonde van zijn ouders aan Bas Westerweel door te spelen. Veertig jaar niet met vakantie!? Schande! grapt Bas. Bas is een enge jongen. Hij doet alsof hij zich bekommert om Henk en Geesje, maar wil alleen maar scoren met zijn programma.

Hij duwt de oudjes tickets in hun handen voor een Rijnreisje. Met de mededeling dat ze binnen twee uur(!) afvaren. En of ze hem nog even instructies geven hoe je een kruidenierswinkel runt. Het echtpaar kijkt gespannen naar de grond. Waar hebben we dit aan verdiend, zie je ze denken. Als ze afgevoerd zijn gaat Bas aan de slag. Bas weet natuurlijk niets van kruidenieren. En het zal hem een rotzorg zijn of de zaak goed loopt. Hij gaat gewoon leukig doen voor de camera. Zet de tent op stelten. En het hele dorp. Tot ergernis van personeel en klanten.

Henk en Geesje ondertussen zitten met een maagzweer op een boot waar niemand hen verstaat. Niets omhanden, niets tegen elkaar te zeggen. Al veertig jaar niet, maar op zo'n boot wordt dat zo pijnlijk duidelijk. Ze tellen de dagen af tot ze weer naar huis mogen. Weer aan het werk. Maar ook bij aankomst is hun nachtmerrie niet afgelopen. Bas heeft nog een groots feest voor hen georganiseerd op het dorpsplein, met Gert & Hermien. Overal televisiecamera's.

"Waar heb ik dit aan verdiend," zie je ze denken terwijl hun laatste beetje energie wegsijpelt. Zoon Harm moet huilen als hij zijn ouders weer terugziet. Nooit was hij zo lang van hen gescheiden geweest. "Doe niet zo gek, joh," zegt moeder tegen hem. Vader kijkt verbeten voor zich uit. Hij rekent uit hoeveel verlies de zaak gedraaid moet hebben. Ik hoop dat hij de rekening bij Bas declareert.