columns over tv titels

Talkshow host Martin Gaus hoort thuis in kennel

Niemand had het voor mogelijk gehouden: de TROS probeert zich te profileren. Jarenlang heeft ze haar kijkers karakterloos entertainment kunnen voorschotelen, maar nu ze steeds meer concurrentie krijgt van de commerciële omroepen wil ze opeens een eigen gezicht krijgen. Dat gezicht gaat Martin Gaus heten.

Gaus, een sluwe zakenman met miljoenenhandel in hondenvoedsel, huisdiercrematoria en africhtboerderijen, weet met babbels over hondjes en vrolijke vrijetijdskleding de indruk te wekken dat 'ie een ontzettend gewone jongen is. Daar houdt de Grootste Familie van Nederland van.

En als ervaren hondentrainer weet hij precies hoe hij de Familie kan mennen. Hij spreekt haar toe met begrip, geduld en vooral niet te veel moeilijke woorden. Hij infantiliseert. En de Familie vindt dat zalig. Nu Gaus de TROS een gezellig gezicht gegeven heeft met Dierenmanieren en Natte Neuzen mag hij een echte talkshow leiden: GAOS.

'Een talkshow waarbij de gastheer niet weet wie zijn gasten zijn en dus ook de onderwerpen niet kent.' Zo staat het in de gids. Dat klinkt als een risico, maar is het allerminst: als Gaus domme vragen stelt - hij heeft nu eenmaal weinig bagage - kan hij zich altijd nog verschuilen achter gezellige onwetendheid.

Zijn eerste gast is een voettherapeut die tenen interpreteert. De kwakzalver pakt Gaus' voet en concludeert uit diens geknakte kleine teen dat de gastheer op zijn centen zit, uit diens ronde middenteen dat hij confrontaties vermijdt en uit diens getailleerde grote teen dat hij zeer ambitieus is. Het publiek geniet. Dit zijn net zulke simpele psycho-biobabbels als Gaus over hondjes vertelt! Gaus zelf hangt er chagrijnig bij - dit soort psycho-biobabbels had hij zélf willen vertellen.

Bij zijn volgende gasten, drie Dwaze Vaders en een raadslid van de Kinderbescherming, gaat het mis. De heren raken in een vurige discussie over pappa's die hun kinderen niet meer mogen zien, en Gaus weet helemaal niets zinnigs in te brengen.

Erger nog, hij slaagt er niet in de discussie te leiden. Hij begint te hakkelen, te stamelen, te stotteren ("Wacht even...wacht even...één tegelijk!") en zijn gasten negeren hem volledig. Uiteindelijk wordt Gaus gered door het slotdeuntje van de show. Vluchtig sluit hij af met (letterlijk): "Kinderen zijn belangrijk en moeten een gelukkig leven hebben."

Gaus kan zijn Gaos niet aan. Discussiërende volwassenen, intelligente mensen met een mening, die luisteren niet naar kennelcommando's. Gaus moet het hebben van gasten die zich op hun rug wentelen en hem hun keel aanbieden. 'Een gedisciplineerde hond is een gelukkige hond,' luidt zijn reclameslogan immers. Laat de Vader van Neerlands Grootste Familie zich maar beperken tot natte neuzen, anders willen zijn Kinderen hem straks niet meer terug zien.