columns over tv titels

Heropvoedingskamp demotiveert crimineeltjes

Jaren geleden zag ik een schokkende reportage over een nieuwe, preventieve aanpak van criminaliteit in de VS. Zeer jeugdige delinquenten (rond de dertien jaar) werden meegenomen voor een bezoek aan een high security gevangenis. Daar werden ze door bankrovers, verkrachters en moordenaars urenlang geïntimideerd. "You stupid little mutherfuckers! Do you wanna waste the rest of your life in this hell?! Do you wanna get fucked in your ass!? Come here and I’ll rip your ass right open!"

De jongetjes wisten niet hoe ze het hadden. Ze barstten in tranen uit, raakten half in shock. Onderzoek wees uit dat negentig procent van de jongens na zo'n confrontatie niet meer met justitie in aanraking kwam. Op SBS6 was er laatst een reportage over een heropvoedingskamp dat op deze shocktherapie voort lijkt te borduren, maar twijfelachtige resultaten boekt: Boot Camp.

"Stand up!" "Kneel down!" "Stand up!" "Kneel down!" roepen twee gevangenisbewaarders door elkaar heen tegen een nieuwkomer, die op zijn benen staat te trillen. Zo begint de eerste dag in een van Amerika's 57 bootcamps. Als een jeugdige crimineel (17 tot 30 jaar) voor een boot camp kies hoeft hij slechts drie maanden te zitten in plaats van jaren in een gewone gevangenis. Maar. Daar moet hij wel zijn trots voor inleveren.

De boot camps worden gerund door drill-officieren uit de marinierswereld, die alle recalcitrantie uit de misdadigertjes proberen te schreeuwen en treiteren. De jongens mogen niet praten, hebben geen enkele privacy, moeten 7 dagen per week van 's morgens 5 tot 's avonds 10 uur keihard werken. Ze zijn te uitgeput om hun bek open te trekken. Als ze tegensputteren krijgen ze drie dagen isoleercel of worden ze ter plekke vernederd. Een dealer moet zijn lange nagels ter plekke afbijten, een overvaller moet het gazon zijn excuses aanbieden omdat hij erop gelopen heeft. "Onze behandeling is niet wreed, maar intens," beweert een bewaker met grijns op zijn smoel.

Het lijkt erop dat de boot camps, die goedkoper zijn dan gewone gevangenissen en een toonbeeld van orthodoxe straf, eerder een politieke troefkaart zijn dan een effectieve manier om misdaad op lange termijn te smoren. Een reclasserings-beambte erkent dat de nazorg nihil is, dat veel van de kampjongens gefrustreerd en opgefokt weer in de getto's terecht komen waar het gelazer van voren af aan begint. Een ex-autodief: "Je wordt er alleen maar harder van, waardoor je een volgende keer iets ergers begaat." De kampen breken af, bouwen niet op.

De belangrijkste handicap van het Boot Camp is de morele autoriteit. De jongens worden niet aangepakt door zwaar gedetineerden - oftewel 'meerderen' die ze respecteren - maar door bewakers. Oftewel door de maatschappij. Oftewel de Vijand.