columns over tv titels

Kinderen koppelen hun alleenstaande ouders

De showmasters van RTL 4 & 5 spiegelen zich graag aan hun Amerikaanse collegae, omdat die met hun snelle babbels en hippe pasjes zo verschrikkelijk professioneel overkomen. Nederlandse showmasters zijn echter allesbehalve dynamisch.

Hoeveel amfetaminen zij ook door de neus jagen, ze kunnen het calvinisme nooit helemaal uit hun botten snuiven en blijven op z'n best in een pathetisch Peter-Jan Rens-syndroom steken. Vorig weekend ben ik echter op een echt Nederlands talent gestuit: Carlo Strijk, presentator van 'Hartedieven'. Zijn vlotdoenerij geeft nieuwe dimensies aan entertainment. De vraag is of Nederland die dimensie wel aankan.

In 'Hartedieven' krijgen kinderen van alleenstaande ouders de kans om hun moeder of vader aan een nieuwe levenspartner te helpen. (Over de ontbrekende ouder wordt vanzelfsprekend niet gerept, laat staan over de scheiding of moord). De Hartedieven-redactie heeft drie kandidaten geselecteerd (Omgekocht? Bedreigd? Gehersenspoeld?) die door de kinders aan de tand gevoeld gaan worden. De ouder mag de kandidaten niet zien en kan het verhoor uitsluitend via een koptelefoon volgen. Het zijn de kinders die uiteindelijk de keuze maken.

Zo zoekt ook Jannie, een snobby mantelpaktrut van halverwege de veertig, een man. Ze omschrijft zichzelf als een "lady met Cathérine Deneuve-stijl" (haar kinderen gebruiken de term bekakt) en valt op het type 'Robert Redford'. De drie kandidaten blijken echter van een ander slag: een snorremans met zeilhobby en liefhebber van pittige vrouwen, een kalende theaterliefhebber met abonnement op Playboy, een supervisor van een windturbine-bedrijf met verslaving aan parachutespringen.

Allemaal heel macho, maar de heren misten net dat beetje Redfordsiaanse sophistication om Jannie in meer dan seksueel opzicht te bevredigen - dat was in ieder geval van haar smoel af te lezen toen de kinders haar in de armen van de zeilbonk gedreven hadden.

'Hartedieven' is zeer vermoeiend entertainment. De formule is zo gênant dat ze voortdurend weggemoffeld moet worden met vlotterigheid: de kandidaten maken om de haverklap vlotte danspasjes, vlotte opmerkingen en vlotte grappen. Heel neurotisch. De kinderen, zelfbewuste kleuteryuppies op zoek zijn naar een ruggegraatloze, manipuleerbare papa (hun natuurlijke vader hadden ze ongetwijfeld met rattengif over de kling gejaagd omdat hij te goedkope verjaardagscadeaus kocht), verliezen zich in steeds vlot-solidaire 'Yes!!!'-kreetjes en knallende 'high fives'.

Maar het is de vlotte presentatie van Carlo Strijk die 'Hartedieven' echt uitputtend maakt. Carlo wijdt zich voor de volle honderd procent aan zijn taak: hij lacht, zingt en straalt zoals alleen een presentator kan die ook werkelijk van zijn klater-diarree houdt. Carlo Strijk laat zien dat oer-Hollandse onbenulligheid krachtiger is dan Amerikaans professionalisme. Nog even en hij wordt weggekocht om de Amerikaanse versie van 'Ketspret' te presenteren, het showprogramma waarin kinderen de seks-partner van hun ouder mogen uitkiezen.