columns over tv titels

Presentator bezorgt dolfijnen hartinfarct

Dolfinitis. Even hoopte ik dat de epidemie achter de rug was, maar nog steeds dwepen er hele volksstammen met deze beesten. Sommigen gaan zelfs naar de Zwarte Zee om daar tussen de flippers een kind te baren. Dolfijnen zouden onze levenvreugde vergroten, vandaar ook die bevroren glimlach op hun smoel.

Ik heb deze verdwazing nooit begrepen. Dolfijnen lopen de hele dag maar een beetje heen en weer te zwemmen en te kwetteren en haring te kauwen, daar is toch niets spiritueels aan? Natuurlijk is het goed om dolfijnvrije blikjes tonijn kopen, maar om die beesten nu gelijk aan de top van de evolutie te plaatsen... In natuurprogramma Living Stone ging Jan Douwe Kroeske op onderzoek of dolfijnen voor de lol met mensen spelen, of dat ze 't alleen voor het geld doen.

lijkt de aangewezen figuur om zich met dolfijnen in te laten. Met zijn lompe, twee meter lange lijf en boerenkop-met-mond-die-altijd-openhangt lijkt hij sprekend op een ondermaatse vinvis. Hilversum zit al jaren in z'n maag met JD's uitstraling en stuurt hem 't liefst naar ver gelegen oorden. Naar Israëls Eilat bijvoorbeeld. Daar is een onderzoeksteam bezig om vrije dolfijnen kunstjes te leren of, zoals het team dat zelf omschrijft, 'om een relatie met dolfijnen op te bouwen'.

Tot dan toe werden de dieren voor hun capriolen beloond met vis, nu wilde het team het zonder proberen. Eerst echter mocht JD een eindje met de beesten opzwemmen. Contact maken. Voorzichtig, want hij was gewaarschuwd dat dolfijnen niet aangeraakt wilden worden als ze met hun mond open zwommen.

Maar het waren de dolfijnen die zich een rolberoerte schrokken toen de honderd kilo zware JD met openhangende mond op hen af zagen komen. Wat een gedrocht! Toen ze uit shocktoestand gekomen waren moesten ze aan de kunstjes beginnen. En verdomd, als circuspoedels lieten ze zich weer manipuleren. Springen, knuffelen, cirkeltjes draaien. Allemaal zonder beloning.

Uit dit onderzoek kun je twee conclusies trekken: 1. Dolfijnen zijn stom omdat ze zich zonder beloning laten dresseren. 2. Dolfijnen zijn stom omdat ze denken dat de beloning alsnog volgt. Natuurlijk werd iets anders geconcludeerd: dolfijnen vinden het leuk om met mensen te spelen. Ze willen net zo graag contact met ons als wij met hen!

Ach, wat een wishful thinking toch, dat mens en dier elkaar iets te zeggen hebben. Zoals Wittgenstein ooit opmerkte: als leeuwen konden praten zouden we hen niet kunnen verstaan. Dolfijnen komen uit een totaal ander universum dan de mens, of ze zich nu laten dresseren of niet. En bovendien hebben ze echt geen trek om met Jan Douwe Kroeske te gaan communiceren.