columns over tv titels

O.J. Simpson lacht om zijn imago van moordenaar

Jarenlang vond ik het een kick om me in moordenaars te verdiepen. Verslond thrillers en vroeg me dan af of er ook in mij een moordenaar zou huizen. Vooral in biografieën van beruchte moordenaars hoopte ik een glimp van de duivel op te vangen.

Maar the real thing had juist een ontnuchterend effect: zelfs de coolste killer bleek een achterbakse, kleinzielige, sadistische puber die de wereld de schuld gaf van zijn moordlust. Ook in footbal-icoon/vermeend moordenaar OJ. Simpson zit een puber, maar deze kan niemand de schuld geven. Want OJ is nooit schuldig bevonden. Ruby Wax interviewde hem voor de BBC.

"Ik heb tegenwoordig extra sjans bij de vrouwtjes. Ze vallen op mijn bad boy-imago hahahah!" buldert OJ Simpson. Een man die - ondanks vrijspraak - door de wereld gezien wordt als de moordenaar van zijn ex-vrouw. Een man die de keel van zijn vrouw zo ver heeft doorgesneden dat ze bijna onthoofd werd.

Ieder mens zou van zo'n stigma suïcidaal worden, zo niet OJ. OJ zit prima in z'n vel. Onvoorstelbaar prima. Hij heeft Ruby meegenomen naar de golfclub, waar hij zijn 'pensioen' uitzit. "Golf geeft me een erotisch gevoel, hahahah!" buldert OJ terwijl ie hard richting horizon mept.

Ruby, een interviewterriër die mediamonsters als Madonna versleten heeft en op een bekentenis van OJ aast, is overdonderd door zoveel zelfvertrouwen. Of OJ wel eens nare dromen heeft, peurt ze voorzichtig. "In de gevangenis had ik geile dromen. Erg lastig, want de lakens werden zelden verschoond hahahah!" OJ's lach klinkt triomfantelijk, maar in de verte echoot wanhoop door.

Die pikt Ruby op. En ze graaft door: "Wat vinden je kinderen?" OJ, nu kortaf: "Niets." "Heb je er wel eens met ze over gepraat?" "Nee." "Did you do it?" "No!" - nu duidelijk geïrriteerd. "Waarom maak je je dan zo druk?..." Even lijkt OJ uit het lood geslagen. Maar dan, met een grijns: "Omdat je vervelende vragen stelt, hahahah!"

Amerika was geschokt door het interview. Vooral door de epiloog, waarin OJ een zelfVerzonnen sketch opvoert: met een knipoog naar Hitchcocks Psycho maakt hij wilde 'messteken' met een banaan in de douche. Een zieke grap, of hij nu wel schuldig is of niet, maar eerder een indicatie van krankzinnigheid dan van moordlust.

Veel huiveringwekkender vond ik zijn verhaal over een 'state of clear'-ervaring die OJ bij de Scientology Church had beleefd. OJ had zich één met alles gevoeld, wist alles, begreep alles. "Very God-like", merkte Wax scherp op. "Yeah", grijnsde OJ. Niet als een puber, maar als een volwassene die in staat is de strot van zijn vrouw open te snijden. Ik kreeg mijn glimp van de duivel. En ben voor altijd genezen.