columns over tv titels

Leuk doen is niet leuk in recycling programma

Ik heb iets tegen jonge, bruisende televisiemakers die per se bij de VPRO willen werken. Van die net-niet-tot-de-filmacademie-toegelaten rebellen die hun neus ophalen voor het shows & spelletjes-imago van de gewone omroepen. Kunst willen ze maken, maar eigenlijk is het ze om de status te doen ("Ik werk bij de VPRO!").

Probleem is dat er elke minuut wel een jonge, bruisende televisiemaker geboren wordt, terwijl de VPRO allang verzadigd is. Tegelijkertijd beginnen gewone omroepen als de KRO en NCRV naar ambitieus talent te speuren om hun oubollige imago af te schudden, terwijl de commerciële zuilen ook wat jonge honden kunnen gebruiken voor een arti face-lift.

Gevolg: hordes potentiële VPRO-rebellen kiezen eieren voor hun geld en hoereren bij omroepen die ze vroeger geen blik waardig gunden. Maar ze hebben wel een harde voorwaarde gesteld: ze willen voortdurend in beeld. Erger je mee met 'Mooi Meegenomen' van Veronica.

Michael en Maxim heten ze. Geen tweeling, wel buddies. M & M houden van bekvechten en geintjes trappen. Hebben aan een half woord genoeg. Met hun bestudeerde nonchalance-look zijn ze prototype Natuurlijke Televisieboys. Voor Mooi Meegenomen gaan ze een dag met de recycle-vuilniswagen mee. Spulletjes ophalen bij mensen thuis.

Bij een New Age mevrouw halen ze een wanstaltig schilderij van Remco Campert weg (eigenares: "Nee, die heb ik overgeschilderd van een boekenflapfoto"), bij volkskroeg Rooie Nel is een kapotte stoel (barvrouw: "Heeft Johnny Jordaan nog op gezeten"), bij een alleenstaande moeder een rookglazen eettafel (Moeder: "Herinneringen? Tja, we hebben er veel aan gegeten").

De spullen worden doorgespeeld aan kunstenaars die er iets speciaals van maken. De kroegstoel bijvoorbeeld veranderd in een knalrode westernstoel met leren franje en krijgt een nieuw thuis in een haarstudio.

Hartstikke leuk zou je zeggen, zo'n nadere kijk op recycling. Maar Mooi Meegenomen draait helemaal niet om recycling. Mooi Meegenomen draait om M & M. We krijgen voortdurend te zien hoe vlot Michael en Maxim zijn, hoe ironisch, hoe brutaal, hoe sexy.

We worden verwacht mee te grijnzen als ze zich aan mensen opdringen ("Joh, zet even een bakkie, gaan we lekker kletsen"), als ze smuikend commentaar geven ("Heftig zeg!"), als ze met een knipoog levensliederen meezingen. Alles met zo'n air van 'Kijk ons eens leuk met gewone mensjes omgaan!'

Kun je je afvragen hoe anders Mooi Meegenomen eruit had gezien als M & M voor de VPRO hadden gewerkt. Immers, juist de VPRO heeft er een handje van mensen-van-de-straat met antropologisch dédain gade te slaan ('Buren'). Toch is er één groot verschil: bij de VPRO hadden M & M niet zo nodig voortdurend zelf in beeld gehoeven, hadden de credits hun ego's voldoende bevredigd. En had het programma dus niet langer dan een halve minuut geduurd.