columns over tv titels

Michael Palins Full Circle heeft John Cleese nodig

Als er één man is met wie ik het een jaar op een onbewoond eiland zou uithouden, is het Michael Palin. Voor de stumpers die nog nooit van hem gehoord hebben, Michael Palin moet beschouwd worden als het grootste talent van het wijlen Monty Python team. Hij is de Python-met-de-ondeugende-grijns, de Pontius Pilatus in Life of Brian. Een sympathiek natuurtalent dat je instant doet grijnzen.

Toch vergaarde Palin minder roem voor zijn bijdrage aan Python dan de dominante John Cleese, en terwijl Cleese na de dood van Python furore maakte met het kluchterige Falwty Towers dreigde Palin in de vergetelheid te raken. Paar filmrolletjes, enkel scenario, korte TV-serie. Alles marginaal en niet altijd even interessant. Toch bleef hij mijn held. En dat zal hij altijd blijven, ook al heeft hij sinds een paar jaar succes met een wel erg oubollige reisserie voor de BBC, dit seizoen getiteld 'Full circle'.

An Enlishman Abroad. Zelfs Palin, van wie toch de zelfspot en de ironie afdruipen, blijft een harkige, overbeleefde Brit die Het Buitenland als een enthousiaste kolonist verkent. Nou is zijn handicap in deze aflevering niet zo opvallend, want hij brengt een bezoek aan Japan waar verkramping tot culturele schat is verheven.

En Palin heeft lef. Hij drumt mee met de befaamde Kododrummers — schreeuwt samen met hen het ochtendgloren tegemoet ("Keeps down local property values"), hij bidt mee met Zen Bouddhistische monniken ("And then, when we're all sitting comfortably, nothing happens") die hem ritueel afranselen, en eet enge in-sake-bedwelmde visjes zonder te kokhalzen.

Palin lijkt het meest op zijn plaats in Holland, of beter gezegd de Japanse kopie ervan die door een zakenman voor twee miljard dollar is neergezet. "De grachten zijn zelfreinigend", verklapt hij ons met twinkelende ogen als hij met een rondvaartboot de Dom passeert, "en de herenhuizen aardbeving-proof."

Leuk, maar verder dan een glimlach kom ik niet. Ik voel zelfs een opluchting als Palin in Tokyo een ontmoeting heeft met zijn gids, de eerste en meest loyale Japanse Python fan. Ze draagt een medaillon met 'I love Michael Palin'. Jammergenoeg volgen geen anecdotes uit de Python tijd, en misschien zou dat ook wat pijnlijk zijn geweest.

'The nation's favourite traveller' noemt de voice-over hem, maar Palin sprankelt te weinig als eenzame wereldreiziger. Hij is te onzeker. Het lijkt wel of hij de steun mist van het Python Team, en dan vooral van de - eerlijk is eerlijk - kritisch-woedende Cleese. Toch zal ik nooit van de koude, briljante Cleese kunnen houden. En als Palin ooit nog een onbewoond eiland aandoet, zal ik daar op hem zitten te wachten. Niet met een medaillon, maar wel met een cassetterecorder om alle Python-anecdotes te vereeuwigen.