columns over tv titels

Ongesneden wezenloze beelden van de Autobahn

Non-televisie lijkt me een passende naam voor een fenomeen dat beschouwd moet worden als de heftigste vorm van breinverlamming sinds de uitvinding van het medium. Non-televisie is televisie die niemand wil zien en die iedereen wel eens gezien heeft. Het is zo hypnotiserend dat het een koortshallucinatie lijkt, zo noninformatief dat je naar een inlegkruiscommercial verlangt. Non-televisie ligt voortdurend op de loer, maar is vooral 's middags en 's nachts actief. Wees gewaarschuwd.

Mijn eerste kennismaking met non-televisie waren de Auto-bahn-video's op de Duitse televisie. Deze - zonder gekheid - uren durende opnamen van Duitse rijkswegen zijn gefilmd vanaf een vast standpunt op een dashboard en laten favoriete Duitse Autobahnen 'in hun totaliteit' zien. In één eeuwigdurend shot. Toen ik 's nachts met zatte kop op dit programma stuitte, dacht ik dat het een low budget artfilm over asfalt en wegenwachtpaaltjes was.

Maar er kwam geen commentaar. En er gebeurde ook niets. Alleen maar rijksweg, rijksweg, rijkweg. Een non-televisie expert vertelde me later dat deze beelden bedoeld zijn als minimal television, als hypnosemiddel om jezelf in slaap te kijken. Maar ik werd er klaarwakker door. En zwaar overspannen. Urenlang heb ik op een montagelas zitten wachten. Op een kettingbotsing. Op een slippartij. Op een lifter. Op een platgereden egeltje. Op iets. Ze hebben ze me een week later schuimbekkend onder het bed aangetroffen.

Zo mogelijk nog absurder is kijkradio. Kijkradio is een onafgebroken, statische videoregistratie van een discjockey (Stadsomroep, RTL4 of Veronica) die bezig is plaatjes te draaien. Begrijp me goed: de discjockey doet niet raar; hij staat niet hip te dansen, eet niet uit zijn neus, zit niet aan zijn kruis, kijkt zelfs niet in de camera. Hij is alleen maar bezig met plaatjes draaien. Blijkbaar leeft de 'programmamaker' in de veronderstelling dat hele volksmassa's gefascineerd kunnen raken door dit métier. Zo van: "Nee schat, we kunnen niet naar de begrafenis van je moeder, we hadden dit weekend toch gereserveerd om te zien hoe Jeroen van Inkel plaatjes draait!"

Dit zijn slechts twee voorbeelden van non-televisie. Er is veel meer. En er komt nog veel meer. Want het grauw is zo lamgebuisd dat het alleen nog maar non-informatie wil: de Autobahn-beelden zijn nu zelfs op video verkrijgbaar en vinden gretig aftrek. Een gat in de markt dus. En dat gat ga ik opvullen. Met mijn eigen non-televisie. Wat dacht u van een onafgebroken, statische videoregistratie van een U-blad columnist die zwaar neurotisch op zijn PC zit te rammen, daarbij ongegeneerd in zijn neus pulkt en non-stop in zijn kruis krabt? Zo'n video werkt heel enthousiasmerend voor mensen die maar niet aan het werk komen. Verkrijgbaar bij de betere U-blad redacties.