columns over tv titels

René Mioch arrangeert Nederlandse nep-Oscars

René Mioch is een uniek fenomeen binnen de filmjournalistiek. Was zijn voorganger Simon van Collem al geen toonbeeld van filminzicht, Mioch is een ware implosie aan filmkennis en filmsmaak. Een fascinerend nulpunt. En kennelijk maken deze specificaties hem optimaal geschikt voor een volks filmprogramma, want hij is al jaren het brein achter Veronica's Film & Video.

Hierin wauwelt hij fragmenten aan elkaar ('Het verhaal gaat over...') en mag hij, omdat zijn kritiekloosheid hem tot een verlengstuk van de filmdistributiekantoren maakt, supersterren interviewen. It's a dirty job, and someone is eager to do it. Deze omgang met de Groten der Aarde is hem waarschijnlijk naar het hoofd gestegen want de man heeft onlangs zijn eigen Oscar-avond in het leven geroepen: 'The Rembrandt Award Night'.

Het leek allemaal net echt. Glitter & glamour, galajurken & tuxedo's, havanna's & champagne. Omdat Nederland geen filmsterren heeft, was de zaal gevuld met bobo's uit de commerciële filmwereld en Bekende Nederlanders Van De Televisie die, onder leiding van Marco Bakker, bij iedere gelegenheid spontaan in ovatie uitbarstten. Applaudisseren, daar zijn Hollanders erg goed in. Gastheer Mioch had voor de gelegenheid een zeer gewaagde, dasloze jet set-outfit aangetrokken, en straalde alsof hijzelf genomineerd was. De ster van de avond.

Wat de werkelijke sterren betreft, moet de organisatie met de handen in het haar gezeten hebben. Want Mioch's filmuniversum is beperkt tot Amerikaanse blockbusters, en de bijbehorende genomineerden zouden dus helemaal uit Hollywood overgevlogen moeten worden. En daar hebben alle Sharon Stones en Martin Scorseses natuurlijk helemaal geen trek in. Daarom had Mioch besloten Het Lot een handje te helpen en uitsluitend filmsterren te laten winnen die toevallig toch al in Nederland vertoefden.

Zo kreeg Spielberg - die ons land aandeed voor een bezoek aan de Anne Frank Stichting op de Amsterdamse grachten een Rembrandt voor Jurassic Park in zijn handen geduwd, en moest Richard Dreyfuss - die al een jaar niet meer in de Nederlandse bioscopen te zien is geweest maar hier toevallig met vakantie was - een Rembrandt voor 'zijn gehele oeuvre' in ontvangst nemen.

Toen de voorraad Amerikaanse gasten op was, trok Mioch het blik 'Nederlanders die iets met Hollywood te maken hebben' open, en konden we nog even genieten van een nasynchronisator van Aladdin en natuurlijk van Jeroen Krabbé, die altijd bereid is om zijn ego op te laten vrijen. Kortom: de avond was 'fixed'.

Het is niet mogelijk om een happening als The Rembrandt Award Night enig nut toe te dichten. Wel krijg ik dank zij René Mioch's inspanningen een beetje respect voor de Nederlandse Filmdagen; voor hun ongegeneerd chauvinistische poeha, voor hun filmtheoretische lulkoekshows, ja zelfs voor hun amateuristische filmacademie brauwseltjes. En daar is heel wat voor nodig.