columns over tv titels

The Bee Gees-story vol borsthaar en brede kragen

Bij ieder affiche van een seventies revival krijg ik buikpijn. Disco! De hel van mijn pubertijd. Jongeren mogen het lekker campy vinden om een avondje in kitsch outfit op Saturday Night Fever te huppen, ik ben er mijn hele middelbare schooltijd in ondergedompeld. En geloof me: de discotijd was weerzinwekkend.

Schoolfeestjes waren clean en glitter, iedereen droeg C&A-pakken en föhn-kapsels en maakte slappe pasjes op slappe beat. Sexy swingen was uit den boze. Risicoloos, dat was disco. Ikzelf was een stoere rock 'n' roller. Spijkerbroek, cowboylaarzen, bakkebaarden. Wilde danser. Maar hoe langer de disco voortduurde hoe eenzamer ik me voelde.

Dat gevoel werd zo erg dat ik op een kwade dag - god vergeve mij - m'n leren jasje uittrok en een discopak aanschafte. Velours colbert, witte bloes met brede kraag, broek met wijde pijpen. Eén schoolfeest heb ik het aan gehad. Doodongelukkig voelde ik me erin. Ik was geen buitenbeentje meer, ik was een verrader geworden. Na het feest heb ik de outfit verbrand en de zonde proberen te verdringen. Maar de Bee Gees-story, uitgezonden door RTL4, rukte het trauma weer helemaal open.

The Bee Gees zijn ooit begonnen als Australische neefjes van The Beatles. Pony, big smile en colbertjes. Braaf, maar stijlvol. Het ging pas fout toen ze halverwege jaren zeventig op het onzalige idee kwamen om met kopstem te gaan zingen. Deze castraat-klanken smeerden ze in met aalgladde arrangementen, et voilà: Saturday Night Fever was geboren.

Was de sound gelikt, de outfits waren hard-core: glimbloezen met sleutelbeenbrede kragen, wijdepijpbroeken met afknijpkruizen, overbehaarde borstkassen met halskettinkjes, kolossale doodgeföhnde orkaancoupes. Alles gepresenteerd met de zelfverzekerdheid van sekssymbolen.

Nou had ik verwacht dat de broers schaterlachend of blozend terug zouden kijken op hun discozonden. "Wat zagen we eruit! Wat klonken we glad!" Niets van dat alles. Ze zaten smoesjes te verzinnen waarom hun carrière na de disco in een dip was geraakt, waarom niemand hen meer serieus nam. "We zijn gestigmatiseerd!"

Juist van Australiërs mag je toch verwachten dat ze hun ijdeltuiterij op de hak durven nemen. Integendeel, ze waren blij dat ze door de retro-mode "weer goed gevonden mogen worden", alsof zo'n campy status geen impliciete belediging is.

Ik probeer ze te vergeven voor het verzieken van mijn pubertijd. Ik wil ze vergeven. Maar eigenlijk wil ik mezelf vergeven. Want The Bee Gees mogen dan weerzinwekkend zijn geweest, ze waren trendsetters en consequent in hun slechte smaak. Ze stonden ergens voor. En als ik de oude Barry zie zitten, met zijn te dun geworden föhncoupe en zijn buikje over zijn nog steeds te strakke broek, realiseer ik me dat hij meer rock 'n' roll in zijn discodonder heeft dan ik ooit in mijn leren jack gevonden heb.