columns over tv titels

Smoezelkrimi lonkt te veel naar Miami Vice

De Duitse Krimi heeft een reputatie hoog te houden: degelijk acteerspel, realistische personages, geloofwaardig plot. Kwaliteit voor de burgerkijker met zondagavondsmaak. Maar de Krimi is in de loop der jaren topzwaar geworden van de commissarissen, rechercheurs en detectives. Daarom probeerden de schrijvers hun helden steeds nadrukkelijker te profileren.

Eerst had je alleen de degelijkheid van Der Kommissar versus het moralisme van Derrick, toen werden de contrasten verscherpt met het droge professionalisme van Der Alte tegenover het pragmatisch machismo van Schimanski, en uiteindelijk werden alle Krimi-cliché's overstegen met de neurotisch humeurige, en dus zeer menselijke Der Fahnder.

Maar de Krimischrijvers wilden verder. Ze wilden een held creëren die zou breken met de Krimitraditie. Geen Kartoffelngeneuzel meer, maar Big Mac-kloten. Om inspiratie op te doen, bekeken ze een dozijn afleveringen van 'Miami Vice', gingen ze een week aan de pep en de mescal, en hoestten ze een delirische brainstorm later detective 'Zorc' op. Hm.

Zorc onderscheidt zich vooral qua uiterlijk van zijn voorgangers. Hij heeft het gedrongen figuur van een ex-powerlifter en knipt zijn hoofdhaar zo kort dat zijn ouwelullenkransje een hardcore-karakter krijgt. Hij gaat gekleed in een flodderig grijs stinkpak met ouderwetse bretels en een doorgezweet overhemd dat openstaat tot zijn navel.

Inderdaad, Zorc is een ouwe ruigo. Dat moet 'ie ook wel zijn want hij opereert in de zelfkantsteegjes en yuppiedomeinen van Berlijn, waar hij omringd wordt door junkies met slechte adem en zakenlieden met een kwaad geweten. Zorc heeft zelf trouwens ook een duistere kant: hij is ooit legionair geweest. Natuurlijk niet zo'n huurling die zuigelingen aan bajonetten rijgt, maar eentje die oorlog als een existentialische zelfanalyse gebruikt. Een actiefilosoof.

Leuk ontwerp hoor, deze Zorc. Maar hoe is de serie zelf eigenlijk? Goedkoop, heel goedkoop. Van een stevig verhaal is geen sprake, de actie is knullig en de dialogen zijn lullig. Zorc sjouwt maar een beetje door rosse wijken en yuppiedisco's, waar hij pooiers te grazen neemt of duizend-DM-per-avond call girls van achteren neemt. Hij drinkt te veel vuurwater en inhaleert te zware Gauloises. En worstelt voortdurend met de blanke pit in zijn zieke bolster.

Geloof me, na één aflevering 'Zorc' hunker je naar de gezonde wallen van Derrick en het frisse gekanker van Der Fahnder. Naar de doodnormale, koude grondkwaliteiten van de Krimi. Laat Zorc in vredesnaam terugkeren naar het Legioen om zichzelf daar verder te ontdekken. En laat 'm in ieder geval eens een schoon overhemd aantrekken.