blog titels

Al in de prehistorie werd het dagelijks leven door kunstenaars vastgelegd. Beroemd zijn de grotschilderingen van mens, dier en de jacht, vaak vakkundig gestileerd, soms wel 500 meter diep verborgen. De taferelen prikkelen mijn fantasie. Hoe zou dat toegegaan zijn, als nomadische stammen elkaar ontmoetten? Deden ze vriendelijk? Waren ze voorzichtig? Nieuwsgierig? Of sloegen ze elkaar gelijk de hersens in?

Minder bekend dan de schilderingen zijn de tekens. Paleo-antropoloog Genevieve von Petzinger doet onderzoek naar 32 terugkerende prehistorische symbolen die op zeer uiteenlopende plekken in Europa zijn aangetroffen. 32 constanten in een tijdspanne van 30.000 jaar, dat is moeilijk te verklaren. Kunnen we spreken van grafische communicatie, tenminste 5000 jaar vóór het vroegste schrift? Zo ja, hoe wist de bezoeker dan wat de ‘original poster’ met een symbool bedoelde? Hadden hun grootouders misschien op dezelfde school in Afrika gezeten? En boden de tekens nieuwkomers een helpende hand, of waren het dreigementen?

We gaan fast forward naar de moderne mens. Die heeft niet alleen het schrift geperfectioneerd, ook de drager. Daar maken we met z’n allen een paar miljard keer per dag gebruik van. Niet om informatie uit te wisselen, maar om elkaar te overtuigen van eigen gelijk, in een grot die Twitter heet. De Common Sense-stam versus de Progressieve Geluiden-clan.

Ikzelf mag de grot niet in (geen account), maar gluur af en toe naar binnen. Om te huiveren. En te herkennen. Want ik heb jarenlang mijn geld verdiend met columns en recensies die krom stonden van de mening. Ook vandaag de dag nog vind ik van alles over van alles. Maar in tegenstelling tot de Twitteraars realiseer ik me dat op social media niemand wil luisteren.

Online transformeren we namelijk als bij toverslag in ‘zenders’, op zoek naar – op z’n best – de eigen parochie, en op z’n slechtst naar andersdenkenden, om die de mond te snoeren met verwensingen. Zo weten we de 32 constante tekens die we 30.000 jaar gekoesterd hebben in no time terug te brengen tot één symbool: de opgestoken middelvinger.

Dus hoe moet dat straks. Als de mens met een schok – want zo gaat dat soms – in Homo sapiens 2.0 evolueert. In de postmoderne mens. Die geheid telepathisch wordt. Krijgen we dan meer begrip voor elkaar? Wordt het de Weg naar Verlichting? Of weerklinkt er een kakofonie van miljarden verwensingen in ons hoofd, omdat we een collectief bewustzijn ontwikkelen?

In het laatste geval evolueer ik liever achterstevoren, into de primitieve mens. Om me terug te trekken in mijn man cave en muurschilderingen te maken van een fictief berglandschap, als een Bob Ross in berenvel. En mocht een clangenoot een symbolische vinger op de grotwand willen aanbrengen omdat hij een andere stam ‘fout’ vindt, dan zal ik hem een happy accident bezorgen. Want ik blijf natuurlijk wel een mannetje.

Meer weten over prehistorische symbolen? Bekijk deze Tedx met Genevieve von Petzinger (duur: 12 min.)

Man cave
Genevieve von Petzinger