blog titels

Blog

Ik hou van...

...eerlijke antwoorden op beleefdheidsvragen waardoor mensen uit hun rol vallen. Van de slappe lach tijdens Dodenherdenking. Van Thom Yorke’s ijle timbre boven de schappen van de Aldi. Van infantiele hobby’s die zonder gêne op Facebook gepost worden. Van zorgen maken om een kleffe palm tijdens een mislukte date. Van mijn ex N. die met debiele skimuts op nog sexy was. Van Tom Wolfe als hij grijnzend bekent op Bush te stemmen. Van losers die het leven omarmen met een opgetrokken wenkbrauw. Van seks die zo simpel en zo intens is dat je zeker weet dat het nooit meer terugkomt. Van LF Céline als ie zijn puntjes even vergeet en sentimenteel wordt. Van mijn ex H. als ze tijdens een bruiloft stomdronken een tafelkleed + viersterrendiner omvertrekt. Van mijn zorgvuldig afgetrapte cowboylaarzen die me zo verschrikkelijk nonchalant maken. Van de wereld die bijna vriendelijk lijkt als ik om 04:53 opsta. Van iedere dronk die troost biedt in plaats van overmoed en helderheid in plaats van roes. Van seks die nog beter voelt dan toen die ene keer. Van een angstaanjagend secuur dansende Christopher Walken. Van de geruststellende arm om me heen Die Eerste Ochtend Samen. Van Jim Morrison’s polymorf perverse cri de coeur. Van 3-seconden-flirts in de metro. Van rechtse denkers met linkse argumenten. Van Oliver Hardy als hij met wanhopige berusting de camera in kijkt. Van Gods hand op mijn schouder in de gietregen van Duivendrecht. Van Tom Cruise als hij zijn imago vermorzelt in Magnolia. Van die ene voorzichtige zoen tussen haar slapende schouderbladen. Van mijn ex S. die in haar broek moest piesen van mijn grappen. En natuurlijk van heel fout dansen op TC Matic.

bad-def-450

Met waterijsje

We weten het allemaal, maar willen het niet weten. We doen ons uiterste best om het niet te voelen. We laven ons aan melancholieke muziek, aan ademstokkende films, aan sterke verhalen. Hebben de slappe lach met oude vrienden. Dansen schaamteloos met wildvreemden. Zoenen dronken in een portiek. Reizen af naar exotische oorden. Doen er alles aan om Het op te roepen. Maar Het komt nooit meer écht terug. De Verwondering.

Het vermogen je te laten betoveren neemt af naarmate je ouder wordt. Groundhog Day gaat op repeat. De fraaiste boswandeling wordt een fitnessmars. Terwijl ik toch al op jeugdige leeftijd besloot nooit volwassen te worden. Ik gruwde van de saaie wereld der reuzen, met hun lompe gebaren en onverklaarbare serieusheid. Guust forever! Ook toen ik eenmaal de stemgerechtigde leeftijd had bereikt zette ik mijn hakken in het zand. Met muziek, films, verhalen, slappe lach, raar dansen, dronken zoenen en dysenterie in de subtropen. En later door de ballast van carrière/hypotheek/kookeiland te mijden. Maar de meest volwassen daad om jong te blijven heb ik nagelaten: kinderen opvoeden.

Het cliché is even oubollig als confronterend: kinderen zijn de sleutel tot verwondering. Hun ontvankelijkheid, nieuwsgierigheid en verbazing bieden ons een glimp van De Essentie – al is dat maar de smaak van een waterijsje. Helaas zijn de uitverkorenen – ouders, docenten en verzorgers – zich zelden van bewust van hun unieke positie. Simpelweg omdat ze uitgeput raken van diezelfde engeltjes. De loper is een sloper.

De jaren dat ik voor neppapa speelde voelde ik me als scheidsrechter in een kooigevecht. Emotioneel geradbraakt werd ik. Maar soms, op een onbewaakt ogenblik, als er tijdens een boswandeling een handje in de mijne gestoken werd en met een vingertje gewezen werd naar iets wat me anders volledig was ontgaan, dan werd ik weer even de nieuwsgierige snotneus van toen. Op zoek naar alles wat me kan betoveren – al was het maar het stokje van een weggegooid waterijsje.

(Oktober 1962. Wandelend met vader en zusjes door het Kralingse Bos. Moeder – zoals altijd – op creatieve afstand achter de camera.)

bos-def-450

Nog ff volhouden, de ambulance is onderweg!

Langsflitsend leven met Ed Bleij, Chris Willemse en Hans Wassink op de Kop van Zuid.

kop-van-zuid-def-450

kop-van-zuid2-def-450

"Dites fromage!"

Wellicht dat een "Le petit oiseau va sortir!" meer effect had gesorteerd bij de chagrijnige Fransozen, maar gelukkig deed de dromedaris zelf wel spontaan mee, al zou diens glimlach mede verklaard kunnen worden uit aanmoedigingen tijdens vorige fotosessies, gezien de littekens op zijn snuit.

drom-def-450

Met godscomplex

Uiteraard had ik de baan zelf gesaboteerd (let op het dode spoor zonder stootblokken).

trein-def-450

Maakt uw tuin winterklaar

Eindelijk. Hij mag weer. Na meer dan dertig jaar van excommunicatie is het weer hip om hem te laten staan. Over de baard heb ik het natuurlijk.

Joost mag weten waarom de baard zo lang verbannen is geweest. Vanwege zijn hoge kaboutergehalte? Omdat de Brinta erin uithardt? Omdat hij ouderlijk maakt? Het waren toch niet de minsten die er ooit respect mee afdwongen: Jezus Christus, Francis Ford Coppola, Karl Marx, Jim Morrison, Charles Manson, Demis Roussos, Chriet Titulaer.

Anno 2013 loopt iedere zichzelf respecterende trendslaaf ermee rond. Om er zijn mannelijkheid mee te onderstrepen. Maar vooral als uiting van retrorebellie. Hunkerend naar een tijd dat een baard nog radicaal was (of ‘rad’ zoals dat in street lingo heet). Een tijd dat burgerlijkheid nog herkenbaar was aan mintgroene vrijetijdskleding en nicotinekleurige vitrages. Toen tatoeages nog voor altijd waren.

Rest de vraag of de Nieuwe Baarddragers ooit zo rad zullen worden dat ze alleen hun snor laten staan. Want de knevel, da’s de ware paria onder de gezichtsbeharingen. Snorren horen bij herbergiers, veldwachters, meteropnemers en dode dichters. Ultra-uncool. Ik heb de mijne ooit een maandje laten staan. Begin jaren ‘80, toen iedereen zijn haar ging touperen. Vond hem wel zo rad, mijn Clark Gable. Tot de meisjes er een Tedje van Es in herkenden. Ging ie subiet weer onder het mes. Ondanks een snotgoot die schreeuwde om camouflerend struweel.

Maar. U voelt hem al aankomen. Ik voel hem weer kriebelen. The thirty year itch. Dus. Mocht er binnenkort een man-met-snor bij u aanbellen om de tuin winterklaar te maken, dan weet u dat dat trendsetter Rein is. Met de R van rad.

snor-def-450

In het Temporary Art Center te Eindhoven

Met een beetje fantasie (en een heel snelle sluitertijd) lijkt het alsof ik het kruis de trap afdonder...

tac-def-450

Earthling! Take us to your leader!

We come in peace!

leader-def-450

>

Perfectionisme

Morgenochtend kennismakingsgesprek. Ben er helemaal klaar voor.

soll-def-450

Ce'st le ton...

Ieder jaar klonk hetzelfde gejoel en geschater door de woonkamer, als deze kiek tijdens de verplichte dia-avond voorbij kwam. ‘Pap de Kinderlokkeeeeeeeeeeeeerrrr!’

Toch namen mijn ouders het gevaar zeer serieus. Misschien wel omdat er iets verderop op de singel, een paar jaar eerder, een kind was verdwenen. Heel Rotterdam stond toen op z’n kop. Een foto werd op televisie getoond (in1961!). Een zoektocht werd gestart. Een lijkje werd gevonden. Een kappersknecht werd opgepakt. Een bekentenis volgde.

Sinds die dag mochten wij nog slechts aangelijnd naar buiten. En steeds werd ons op het hart gedrukt met niemand mee te gaan. Zelfs niet als die een lief teckeltje bij zich had.

Een paar jaar later, toen ik niet meer zo heel piepklein was maar nogal androgyn, werd ik aangesproken voor de etalage van een aquariumzaak. Door een meneer. Hij vroeg of ik visjes bij hem wilde komen kijken. Ik vertrouwde het niet helemaal, misschien wel omdat zijn coupe opvallend scheef geknipt was, alsof ie het zelf gedaan had. Ik vroeg hem of ie een tropisch of een koudwater-aquarium had staan. Toen hij daar niet snel genoeg antwoord op had, stelde ik nog een strikvraag (‘Houdt u waterpest bij uw maanvissen?') die een even verwarde als geïrriteerde blik opleverde. Waarop ik bedankte en er als een speer vandoor ging, naar huis, waar de enige kinderlokker ter wereld woonde die ik echt leuk vond.

kinderlokker-def-450

Rein does Jack

All work and no play makes Rein a dull boy

All work and no play makes Rein a dull boy

All work and no play makes Rein a dull boy

All work and no play makes Rein a dull boy

All work and no play makes Rein a dull boy

nicholson-def-450

Dekselse Cher

Naar aanleiding van een overlijdensberichtje moest ik vandaag even denken aan een observatiegrap die een Britse stand-up comedian maakte over Cher.

Hij had, zo vertelde hij, ooit ergens in Londen ”FUCK THAT CHER!” in graffitiletters zien staan. En vervolgens zijn hersens gepijnigd over het waarom. Waarom had iemand de moeite genomen om deze ster zo te verwensen? Cher was toch niet bepaald een controversieel artiest, op die blootpakjes na. En waarom DIE Cher, bestonden er nog meer? Heette de vriendin van de auteur misschien ook Cher, en moest die ontzettend gef*ckt worden?? Of bedoelde hij met ‘die Cher’ ‘die dekselse Cher’, dat hij die best wel eens een beurt zou willen geven?

En toen, heel langzaam, was het tot de comedian doorgedrongen. Dat de graffiti-artiest, in al zijn enthousiasme, wat slordig was omgesprongen met de spatiëring…

(En nu niet zeuren dat deze grap slechts werkt als je hem hoort in plaats van leest....)

cher-def

Want een goelag kan ook gezellig zijn

Kampbewaker Rein toont de VN-inspecteurs het menselijk gezicht van zijn goelag te Amersfoort.

goelag-solo-def-450

goelag-trio-def-450

Pruimtijd

Nu rokers en masse als paria’s het portiek in gedreven worden, is het moeilijk je voor te stellen hoe sexy inhaleren ooit was. Niet de minsten gaven het voorbeeld: Humphrey, Marlene, Clint en Mickey maakten kortademigheid cool. Wat ze je er niet bij vertelden was dat zij ook zonder peuk sexy waren. En dat je niet van alle rookwaar sexy wordt.

Dat heb ik als puber ondervonden. Werkelijk alles wat rookbaar is heb ik uitgeprobeerd om de aandacht van Eveline R. te trekken in de fietsenstalling van het lyceum. Van waterpijp (exotisch), tot Dunhill (classy), tot Gauloises (Hemingway-in-Paris), tot Kelly Menthol (kinky/gestolen uit moeders tas), tot Sherlock Holmespijp (enigmatisch), tot cigarillo (hey gringo!) tot Loodzware Van Nelle (te zwaar voor kanker) – al mijn zakgeld ging op in stijl. Helaas. Zelfs de stenen Goudse pijp, met lean & mean uitstraling én oog voor traditie toch prima opmaat voor trend, kon Eline R.’s aandacht niet vangen als ze haar fiets van slot haalde. Lag het dan toch aan die bril?

Dat de roker inmiddels tot persona non grata is verklaard wil niet wil zeggen dat zijn passie minder sexy is geworden. Integendeel. Nooit eerder was het zo uitdagend om openbaar ongezond te doen. Helaas rook ik de afgelopen decennia zo weinig dat het slechts zelden tot portiekseks komt. Tijd om iets nieuws uit te proberen dus, weer mét oog voor traditie: pruimtabak. Jawel. Denk aan het nonchalante machismo van kauwen en fluimen... Aan de kwispedoor-in-de-bar waar je de liefde van je leven treft als je er synchroon in spuugt… Aan de tongzoenen met diepdonker, mysterieus aroma… Merde, als ik tóen zo’n chick magnet tot mijn beschikking had gehad, was Eline R. nu luid rochelend als Eel H. door het leven gegaan.

roken-def-450

Zoek de zeven verschillen

alfred-def-450

Full frontal

Censuur op Facebook? Schande! roept iedereen. Mooi bloot is niet fout! Lekker bloot moet kunnen!

Ik begrijp al die consternatie niet. Het medium is gratis en niet verplicht, dus als je er gebruik van wilt maken houd je je aan de regels. Dat die regels Victoriaans overkomen, tja, dat heb je al snel bij een commercieel Amerikaans product. Bedenk wel dat Z*ckerbergs kruistocht tegen onze losse zeden niet moralistisch is maar amoreel: het gaat hem erom adverteerders te behagen, niet om naturisten te verjagen.

Interessanter dan al die verontwaardiging vind ik de criteria van de censuur. Wat acht Z*ck nog frivool en wat is volgens hem vieze vuile stinkporno? Worden foute foto’s opgespoord door software die vastloopt zodra er een secundair geslachtskenmerk in het filter komt? Of is de klopjacht ‘t levenswerk een overijverige, gepensioneerde Stasi? Om dit uit te testen zal ik mijn full frontal iedere dag opnieuw posten, met een steeds kleiner wordend sterretje, tot mijn profiel verwijderd wordt. Dan zou ik het op prijs stellen als jullie hier zo'n Dwaze Moederactie beginnen - zo geëngageerd ben ik ook wel weer.

bloot-def-450

Parijs in één dag

1981 zal het geweest zijn. Onderuit gezakt in café De Kroonkurk zaten we. Dronken want vrijdagavond. Verveeld want geen spannende vrouwen. Lamlendig want snotneuzen. Tot één van ons met de vuist op tafel sloeg. ‘Laten we naar Parijs gaan! Spannende Françaises versieren!!’ We zaten gelijk rechtop. Keken elkaar aan. Kregen een big smile op onze smoelen. ‘Jaaaaaaah!’ klonk het even luid als asynchroon. ‘Laten we naar Parijs gaan! Spannende Françaises versieren!!’

Nog geen half uur later zaten we met z’n vijven in een 150 jaar oude Opel Kadett. Zonder achteruitversnelling, mét slaapzakken en tandenborstels. Allez hop vers Paris! Euforisch, want bier mee en vals zingen en Frans oefenen. Ça plane pour nous!

In de Lichtstad aangekomen eerst wat rondgereden, op zoek naar bruisend uitgaansleven. Om acht uur ’s morgens. Paar rondjes om de Arc de Triomphe, waarbij onze dronken B.O.B. de autochtonen duidelijk maakte hoe een Hollander zijn territorium afbakent in de Parijse spits. Maar nergens spannende Françaises te bekennen.

Uren later nog niet. Ondertussen begon de kater toe te slaan. Een willekeurig cafeetje ingedoken. Biertje gedronken. Uitsmijter gegeten. Shagje gerold. Nog een biertje gedronken. Nog een shagje gerold. Nog een biertje gedronken. Toen viel het stil. Erg stil.

‘Laten we maar naar huis gaan, stelde iemand uiteindelijk slaperig voor. ‘Ja, laten we maar naar huis gaan,’ klonk het even slaperig als asynchroon. Na 12 uur Parijs en een vergeefse poging om met z’n vijven een dutje te doen in de Opel Kadett, zijn we diezelfde zaterdagavond nog terug gekacheld naar Rotterdam, elkaar bezwerend nooit een woord over dit wapenfeit los te laten. Waarvan akte.

parijs-def-450

Wildplassers

Het gezin tijdens een collectieve plasstop in de berm van 1964. (Oma hield het drie weken op.)

opel-def-450

Komt allen tot mij!

Als je maar voldoende slaaptekort opspaart begin je als vanzelf op de Heiland te lijken.

insomnia-def-450

Verdund slempen

Tipsy na verdunde rosé op terras te Varigotti. Let op de sabeltandtijgertand-aan-halsketting, het jazzy hoedje en de UFO-beam. 1974?

varigotti-terras-def-450